Hayat, hayattan firar etmekmiş
Hayat, sinsi bir intiharmış
Hayat buymuş işte bu!
Sevdiğine hasretmiş hayat

Hayat özlemmiş! …
Hayat hasretmiş! …
Hayat sevmekten ibaretmiş!

Hayat 3

Hayat bir acilistir; yokluktan varliga.
Hayat bir âhenktir; uyumsuzlugu sonlandiran.
Hayat bir akistir; dogumla ölüm arasinda.
Hayat bir aynadir; Ilahî i$leri gösteren.
Hayat bir bagdir; kâinatlilari birlestiren.
Hayat bir bakistir; yaratilandan Yaratan’a.
Hayat bir büyültücüdür; kücük varliklari kâinatlastiran.
Hayat bir candir; kâinatlilara ruh olan.
Hayat bir coskudur; kâinatin bagrinda kaynayan.
Hayat bir cekirdektir; ebedî ya$ami meyve veren.
Hayat bir delildir; Rabb’in gerekligini isbatlayan.
Hayat bir degerdir; dertlere kurban edilmez olan.
Hayat bir dengedir; tekligi hâkim kilan.
Hayat bir düzendir; kaosa son veren.
Hayat bir enerjidir; canlilari dirilten.
Hayat bir fikirdir; Sanatkâr’ini sorduran.
Hayat bir faaliyettir; binlerce fiil iceren.
Hayat bir gayedir; kâinattan beklenen.
Hayat bir güzelliktir; kâinati e$sizlestiren.
Hayat bir hakikattir; Rabb’in gercekciligini kanitlayan.
Hayat bir hâkimiyettir; her$eyi kendine tabi eden.
Hayat bir hediyedir; te$ekkür gerektiren.
Hayat bir hizmettir; büyükten kücüge, kücükten büyüge.
Hayat bir ihsandir; Rabb’den, ruh sahiplerine yapilan.
Hayat bir ilimdir; ögrenilmesi $art olan.
Hayat bir ilândir; ebediyeti haykiran ve isteten.
Hayat bir inkilâptir; her$eyi degistiren.
Hayat bir isiktir; kâinati aydinlatan.
Hayat bir kaynaktir; bütün duygulara can olan.
Hayat bir letafettir; her$eye nüfuz eden.
Hayat bir meyvedir; kâinati kiymetlendiren.
Hayat bir mücâdeledir; kötülügün mahvi icin.
Hayat bir mühürdür; evrene vurulan ve Rabb’e ait olan.
Hayat bir mucizedir; bir $eyi her $eye sahip kilan.
Hayat bir nakistir; yaratilis sayfasinda gözalan.
Hayat bir neticedir; kâinattan alinmakta olan.
Hayat bir olgunluktur; kâinati hamliktan kurtaran.
Hayat bir ölcüdür; her$eyi sinirlayan.
Hayat bir özettir; kâinattan süzülen.
Hayat bir okuyustur; insan ve kâinat kitabinda.
Hayat bir pariltidir; kâinati yaldizlayan.
Hayat bir ruhtur; kâinatlilara hareket kazandiran.
Hayat bir sanattir; Ilâhî kudretin tezgâhindan cikan.
Hayat bir sevgidir; bütün kâinatlilari kardes yapan.
Hayat bir sinanistir; iyilikle kötülük ortasinda.
Hayat bir sirdir; hem görünen, hem görünmeyen.
Hayat bir sevgilidir; bütün canlilari kendine a$ik eden.
Hayat bir sorustur; ‘kimsin’den ‘kiminsin’e.
Hayat bir süstür; kâinati alimli ve cekici yapan.
Hayat bir tatlidir; aci dikenlerine gül olan.
Hayat bir üniversitedir; cahilleri egiten-ögreten.
Hayat bir varliktir; yokluga son veren.
Hayat bir yaratiktir; sahibi ALLAH olan.
Hayat bir yardimlasmadir; zayiflari koruyan.
Hayat bir yuvadir; atomlarin görev yapmasina yarayan.
Hayat bir yükselistir; hayvanliktan insanliga.
Hayat bir zaferdir; ebediyeti kazanmada.
Hayat bir zikirdir; Allah’i birleyen ve birlettiren.

Sordum Hayat Nedir? Dediler ki;
Hayat mutlu yaşamaktır
Ölüme hazır olmaktır
Hayat değer vermektir
Dost kıymetin bilmektir
Hayat su gibi akmaktır
Ve denize kavuşmaktır
Hayat bir limandır
Kısa bir zamandır
Hayat yaşamayı bilmektir
Şehadet ederek ölmektir
Hayat bir içim sudur
Yaşama tutkusudur
Hayat ertelemedir
Bilinmez neye gebedir
Hayat bir tutkudur
Allah’ın lutfudur
Hayat aşık olmaktır
Bir yere tutunmaktır
Hayat hep merak etmektir
Merakını gidermektir
Hayat hazırlanmaktır
Birazcık zorlanmaktır
Hayat nefes alıp vermektir
Ölürken günahsız ölmektir
Hayat bilmediğini bilmektir
Ve öğrenmeye devam etmektir
Hayat elinle kalem tutmaktır
Hakkıyla talebe okutmaktır
Hayat bir misyon yüklenmektir
Sabırsızlıkla beklenmektir
Hayat ölümü bilmektir
Ölüme gülümsemektir
Hayat dimdik durmaktır
Haktan yana olmaktır
Hayat bir süre yaya yürümektir
Yaşlanıp ayağını sürümektir
Hayat herkese selam vermektir
Tüm insanlara gülümsemektir
Hayat günahlara dalmaktır
Sonra dönüp pişman olmaktır
Hayat yaşarken uyumaktır
Ancak ölümle uyanmaktır
Hayat bir gaflete dalmaktır
Kendinden intikam almaktır
Hayat candır canandır
Allah’a kul olmandır
Hayat yaşamaktır
Hep canlı olmaktır
Hayat kısa bir çizgidir
Ya da yanık bir ezgidir
Hayat insanları sevmektir
Güzel yaşamak ve ölmektir
Hayatın manevi bir yönü vardır
Hayat ölümle son bulmayacaktır
Hayat yokuşa tırmanmaktır
Her şeyi hak edip almaktır
Hayat bir alış veriştir
Belki karlı bir iştir
Hayat belki her şeydir
Belki de hiçbir şeydir
Hayat zorlu bir imtihandır
Ölüm zilin çaldığı andır
Hayat sorumluluktur
Sosuz bir mutluluktur
Hayat yemek içmektir
Nefsani bir istektir
Hayat yaşamaktır
Yaşamak sanattır
Hayat bence paradır
Parasız hayat çok zordur
Hayat sağlıktır, sevgi, saygıdır
Yarına duyulan derin kaygıdır
Hayat hoşgörüdür ve özgürlüktür
Hayattan ders almamak bir körlüktür
Hayat kimine göre kafayı çekmektir
Sarhoş olup demlenip kendinden geçmektir
Tiryakiye sorarsan derin bir nefes almaktır
Çıkan acı dumanda keyifle boğulmaktır
Hayat yerle gök arasında sıkışıp kalmaktır
Geçmişten ders alıp, geleceğe uzanmaktır
Hayat her gün dikleşen merdiveni çıkmaktır
Her gün doğan yeni güne umutla bakmaktır
Hayat bize verilen sınırlı bir zamandır
Aslında bizim için ÇETİN bir imtihandır
Hayat mezardan sonrasını görmektir
O günler için bonus biriktirmektir

Sevgi Şiirleri

Gönül gözüyle bak etrafına,öylece Vatanı tanı,
Şahadet mührünü taşıyarak,şehit olup yatanı,
Yaşamak yada ölmek değil,toprağa kan katanı,
Vatan denen Toprak için bir Rüyaya dalmışız,
Bitmeyen sevdadır Vatan,devam eder bilmişiz

Gidilecek son duraktır bu alemde bu Vatan,
Türk yüreğidir,sonsuza dek,sinemde atan,
Şehit kanıyla sulandığı için, rahat uyuyor atan,
Şehitlik sevdasıyla ta yürekten yanmışız,
Bitmeyen sevdadır Vatan,devam eder bilmişiz.

Gül koklayıp Vatanı gül yerine koymuşuz,
Gül renginde Bayrak ile kendimizi bulmuşuz,
Vatana şehit olup, toprağına güller gibi düşmüşüz,
Kanımızı mühür edip toprağına vurmuşuz,
Bitmeyen sevdadır vatan,devam eder bilmişiz.

Analar,babalar.sakın ha göz yaşı dökmeyiniz,
Vatana verdik canımızı,düşmana belli etmeyiniz
Şehitlik şerbeti bu,içmekmiş kader ve kısmetimiz,
Potin,.parka, beremiz,olmuştur kefenimiz
Bitmeyen sevdadır Vatan.Bunu böyle bilmişiz

SELAHATTİN ÖLMEZ
09.10.2007

Bu vatan, gençliğin güzel çağında,
kanını toprağa serenlerindir.
Dünyanın gözü var her toprağında,
Düşünmeden canın verenlerindir.

Açlık sınırında şükür eyleyen,
Dilinde hak kelam zikir eyleyen,
Türkçe konuşarak, Türkü söyleyen,
Millet bilincine erenlerindir.

Ardına bakmadan cepheye koşan,
Vur Mehmet emriyle çoştukça çoşan,
Vatan, Bayrak diye sel olup taşan,
Hainlerden hesap soranlarındır.

Kırıntıdır maaş, ücret asgari,
Mazluma yardıma koşar askeri,
Mezaraca asker her Türk neferi,
Koşarak şubeye varanlarındır..

İnce yim ne yazsam kelime yetmez,
Vasfını say desem rakamlar bitmez,
Farzet ki ocaklar yakılmış tütmez,
Dirilip de devlet kuranlarındır….

sabit ince Kayseri 15 Şubat 2008

Vatan, millet, Sakarya andıdır şehitlerimizin
Marşlarıdır o cengaver gazilerimizin
İstiklal marşındaki o muhteşem ruhtur
Çanakkale’deki destansı yiğitlik
Kurtuluş savaşındaki acıların dermanıdır
Bize yol gösteren
Cumhuriyetimizin özgeçmişidir adeta
O üç inanılmaz kelime

Üç inanılmaz sözcük değildir sadece
Vatan, millet, Sakarya
Sevgi dolu yüreğimizdeki
İnanç dolu gönlümüzdeki
Asil olan kanımızdaki
Her zerrede mevcuttur

Vatan; uğruna can verdiğimiz topraklardır
Devlet; Türk’üyle Kürt’üyle Çerkez’iyle ve
Bu topraklardaki her bir ferdiyle
Oluşmuş bir benttir adeta
Sakarya, bir vatan toprağıdır
Bu milletin ödedikleri kanlarıyla
İşte budur vatan, millet, Sakarya…

Atatürkün sevgisi
Türk milletinin sesi
Yapacağı çok şey vardı.
Erken yetti vadesi

Kalbimiz ondan çarptı.
Birçok devrimler yaptı.
Bakışları ileri
Bir su kadar berraktı.

Kurduğu Cumhuriyet
Bize büyük bir nimet
Türklüğün Türk dehası
Yaşadın ilelebet

Atatürk

Adını adımdan önce,
Heceledim, öğrendim,
Duvarları, kitapları,
Senin resminle beğendim.

Binbir biçim içinden,
Bir anda seçerim yüzünü,
Kimse alamaz içimden,
Gözlerinin gündüzünü.

Bütün bildiklerimden,
daha yakınsın yüreğime,
Alfabeyi hecelerken,
“Atatürk” yakıştı elime.

Seni yazdım, okudum,
Seni belledim yürekten,
Her törende birlikteyiz,
Bayrağın içinde sen, ben.

Daha iyi anladım her yıl,
Açıldıkça düşüncelerim,
İlk sevgim büyür, büyür de,
Seni daha da severim.

Her yön sen olursun sen,
Kitap, tren, şapka, kravat,
Sen Türkiye’mi uçuran,
En büyük tanrısal kanat.

Her On Kasım’da gözlerimiz,
Bir daha ağlarken sana,
Bir kez daha inanırız,
Her yerde yaşadığına.

Atatürk

Düşmanların elinden
Bizi kurtaran sensin.
Bu toprağı yeniden
Özenle kuran sensin.

Ünümüzü dünyaya
Mertçe duyuran sensin.
Gündüz gün, gece aya
Benzer kahraman sensin.

Adını büyük, küçük
Anıyoruz her zaman,
Adı büyük Atatürk
Anlı şanlı kahraman.

Nabzımızda atansın
Ey ! ölmeyen atamız.
Gönlümüzde yatansın
Seni unutamayız.

Atatürk

Yapraklar dökülür kasımlarda,
Yeller uğuldar vadilerde, ne çıkar,
Bir özgürlüksün çağlara en güzelinden,
Sen bayrak bayrak fikirsin,
Ölüşün diriliştir yeniden.
Başak saçlarında Anadolu’m,
Gözlerinde yurdumun denizleri,
Sen yarınlara uzanmış ışık,
Savaşta kartal, barışta defne çelengi,
Sen sonu yenmiş zamansın.
Sende çarpar, sende düşünür Türkiye’m,
Sende büyür kucaklar,
Ulusun beyni, toprağın yüreği,
Kemal Paşam, Atatürk’üm !
Sen mayıslarda doğan güneş,
Evrenimin sabahı, damarımın kanı,
Sen mavilerde yeşeren yapraksın,
Bir yolsun sevgi, sevgi
Sen her mevsimde açan baharsın !

Atatürk Gülümsedi

Atatürk gülümsedi öğretmenim
Biz sınıfa girince
Dağıldı kara bulutlar
Açıldı gonca.

Baktı ki okul yenidir
Siz yenisiniz, düşünceler yeni
Atatürk gülümsedi öğretmenim
Saklayamadı sevincini.

Baktı ki gençsiniz, bilgili
Eğitiyorsunuz yolunca, yöntemince
Atatürk gülümsedi öğretmenim
Sevindi onca.

Baktı ki karışmış aramıza,
Çiziyorsunuz yolu,
Atatürk gülümsedi öğretmenim
Gözleri dolu dolu.

Anlaşılan bütün yaz.
Atatürk gözünü kırpmamış,
Çünkü boşmuş sıralar,
Çünkü harf okunmamış.

Kapkara bulutlar inmiş
Işıklı gözlerine.
Bora gibi, fırtına gibi Atatürk’üm
Sanırım yönelmiş bilgisizliğe.

Ama baktı ki gün doğmuş,
Bir koşu varmışız okula
Özlemle açılmış kitaplar,
Bir iştah, kızda oğlanda.

Baktı ki zil çalmış,
Sınıfa girmişsiniz
Bütün bakışlar sizde
Günaydın demiş.

Derse başlıyorsunuz
Sımsıcak bir sevgi gözlerinizde.
Baktı ki Türkiye’si Türkiye’miz
Aydın ufuklarda yürüyor hızla.

Atatürk gülümsedi öğretmenim
Övünüyor bizle.
Dağıldı kara bulutlar
Biz sınıfa girince.

Atatürk gülümsedi öğretmenim
Kürsüde kendini görünce.

Atatürk’ün Yazdığı Tek Şiir
Gafil, hangi üç asır, hangi asır,
Tuna ezelden Türk diyarıdır.
Bilinen tarih söylememiş bunu,
Kalkıyor örtüler, örtülen doğacak,
Dinleyin sesini doğan tarihin,
Aydınlıkta karaltı, karaltıda şafak.
Yaşanan tarihi gömüp doğru tarihe gidin.
Asya’nın ortasında Oğuz oğulları,
Avrupa’ nın Alpler’ inde Oğuz torunları,
Doğudan çıkan biz, batıda yine biz;
Nerde olsa, ne olsa kendimizi biliriz.
Hep insanlar kendini bilseler,
Bilinir o zaman ki hep biriz.
Türk sadece bir milletin adı değil
Türk bütün adamların birliğidir.
Ey birbirine diş bileyen yığınlar!
Ey yığın yığın insan gafletleri!
Yırtılsın gökteki gafletten perde,
Hakikat nerede?

Atatürk’ten Son Mektup
Siz beni halâ anlamadınız
Ve anlamayacaksınız çağlarca da…
Hep tutturmuş “Yıl 1919, Mayıs’ın 19′u diyorsunuz
Ve eskimiş sözlerle beni övüyor, övüyorsunuz.
Mustafa Kemal’i anlamak bu değil,
Mustafa Kemal ülküsü, sadece söz değil.

Bırakın o altın yaprağı artık,
Bırakın rahat etsin anılarda şehitler.
Siz bana, neler yaptınız ondan haber verin.
Hakkından gelebildiniz mi yokluğun, sefaletin ?
Mustafa Kemal’i anlamak yerinde saymak değil,
Mustafa Kemal ülküsü, sadece söz değil.

Bana, muştular getirin bir daha,
Uygar uluslara eşit yeni buluşlardan…
Kuru söz değil, iş istiyorum sizden anladınız mı ?
Uzaya Türk adını Atatürk kapsülüyle yazdınız mı ?
Mustafa Kemal’i anlamak avunmak değil,
Mustafa Kemal ülküsü, sadece söz değil.

Halâ, o, acıklı ağıtlar dudaklarınızda,
Halâ oturmuş, 10 Kasımlarda bana ağlıyorsunuz.
Uyanın artık diyorum, uyanın, uyanın !
Uluslar, fethine çıkıyor, uzak dünyaların…
Mustafa Kemal’i anlamak göz boyamak değil,
Mustafa Kemal ülküsü, sadece söz değil.

Beni seviyorsanız eğer ve anlıyorsanız ;
Laboratuarlarda sabahlayın, kahvelerde değil.
Bilim ağartsın saçlarınızı… Kitaplar…
Ancak, böyle aydınlanır o sonsuz karanlıklar…
Mustafa Kemal’i anlamak ağlamak değil,
Mustafa Kemal ülküsü, sadece söz değil.

Demokrasiyi getirmiştim size, özgürlüğü…
Görüyorum ki, halâ aynı yerdesiniz, hiç ilerlememiş,
Birbirinize düşmüşsünüz, halka eğilmek dururken.
Hani köylerde ışık, hani bolluk, hani kaygısız gülen ?
Mustafa Kemal’i anlamak itişmek değil,
Mustafa Kemal ülküsü, sadece söz değil.

Arayı kapatmanızı istiyorum uygar uluslarla
Bilime, sanata varılmaz rezil dalkavuklarla.
Bu vatan, bu canım vatan, sizden çalışmak ister,
Paydos övünmeye, paydos avunmaya, yeter, yeter !
Mustafa Kemal’i anlamak aldatmak değil,
Mustafa Kemal ülküsü, sadece söz değil.

Atatürk’ün Resmi
Kürsünün üstünde bir resim;
Gözleri denizlerden mavi,
Bakışları güneşlerden sıcak.
Bu resimle başlar bizim günümüz,
Kıvançla dolar, taşar gönlümüz.
Öğretmenimiz kürsüde
Verdiği dersi
Dinler bizimle birlikte,
Atatürk’ün resmi.
Çalışkanız çünkü
Çalışınca,
Bakarız. Atatürk güldü.
Bir yanlışlık yaparsak,
Bulutlanır gözleri,
Anlarız Atatürk üzüldü.

Mustafa Kemal

Mustafa Kemal’i gördüm düşümde,
Daha, diyordu.
Uğruna şehit olasım geldi hemen
Sabaha, diyordu.

Al bir kalpak giymişti al,
Al bir ata binmişti, al,
Zafer ırak mı ? dedim,
Aha, diyordu.

Fazıl Hüsnü DAĞLARCA

Mustafa Kemal’i Düşünüyorum
Mustafa Kemal’i düşünüyorum;
Yeleleri alevden al bir ata binmiş
Aşıyor yüce dağları, engin denizleri.
Altın saçları dalgalanıyor rüzgarda,
Işıl ışıl yanıyor mavi gözleri.

Mustafa Kemal’i düşünüyorum;
Yanmış, yıkılmış savaş meydanlarında
Destanlar yaratıyorlar cihanın görmediği
Arkasından dağ dağ ordular geliyor
Her askeri Mustafa Kemal’i gibi

Mustafa Kemal’i düşünüyorum;
Gelmiş geçmiş kahramanlara bedel
Hükmediyor uçsuz bucaksız göklere.
Al bir ata binmiş yalın kılıç
Koşuyor zaferden zafere…

Mustafa Kemal’i düşünüyorum;
Ölmemiş bir kasım sabahı!
Yine bizimle beraber her yerde
Yaşıyor dört köşesinde vatanın,
Yaşıyor damar damar yüreklerde.

Mustafa Kemal’i düşünüyorum;
Altın saçları dalgalanıyor rüzgarda;
Mavi gözleri ışıl ışıl, görüyorum.
Uykularıma giriyor her gece.
Ellerinden öpüyorum.

Atatürk Çağları
Seni düşününce
Güzel aydınlık dolar içimize.
Mutluluklar ışır gözlerimizin içi
Cangelir gücümüze.

Karanlıkları dağıtan aydınlığı
Senin gözlerinde buluruz.
Kök salarsın derin sevgilerce
Evrimleşmek, büyümek andımız.

Al gelincikler açar kabrinde
Yarınlara yönelir sesimiz.
İçimizde büyür senin çiçeklerin
Ölünceye dek izindeyiz.

Senin sevginle geliştik, büyüdük
Sen verdin bize özgürlüğümüzü.
Dalgalanıyorsun göklerde bayrak bayrak
Sen güldürdün yüzümüzü.

Sen verdin bize özgürlüğümüzü.
Bir kez daha öğrendi bizi dünya.
Türk tutsak olmaz bilsinler.
Akevrimin masmavi aydınlığındsa
Açar ak karanfiller.

Yurdumuzun dağlama vurur ulu sesin
Yansır bütün yıldızlar
Uzat ellerini bize Atatürk
Dolaşsın varlığımızda nefesin.

Güçlenir büyüklüğünde çağlar
Seni yaşamanın kıvancına ortak
Ses ver ölümsüzlüğün doruğundan
10 Kasınçlarda ulusun ağlar..

Sen Varsın
Millet meclisinde bulduk güveni,
Gül eyledin diken ile geveni,
Dünyada ardında bunca seveni,
Az bulunur, aziz atam sen varsın.

Rehber almış yaşlı, gençlik hepsini,
Meclisin yönetsin benim ülkemi,
Bir gün değil, her gün anarken seni,
Kalbimizde hep sen varsın Atatürk.

Yaşatmadın bize hiçbir kederi,
“Bu olmaz!” dedin, Türk’ün kaderi.
Kurmak için yüce cumhuriyeti
Sadakatten taviz vermedin ATAM.

Atatürk Oratoryosu
İhtiyarlar Korosu
Yol kapalı, yol uzun, tanyeri karanlık,
Yürür Atatürk elinde ışık…
Geceler mi çöktü? Karalar mı bastı?
Çatılar mı göçtü? Damlar mı yıkık?
Yetişir Atatürk imdada o zaman,
Atatürk başta o zaman,
İşte Atatürk o zaman büyük.

Analar Korosu
Hey çelik göğüslü, kaya omuzlu!
Düşman binlerle, engel yüz bin!
Doruklar yüce, tepeler şahin,
Okla, kılıçla kesildi önün!

Gençlik Korosu
Gene de onun buyruğu: İleri!
Yüreği, soluğu ileri…
Ordular, atılın ileri!
Kartallar sınırdan sınıra uçun!…
Yiğitler, koşun ileri!

Halk Korosu
Nasıl atıldındı düşmana acınla,
Ellerin kanda, kırılmış kaburgan.
Nasıl döğüştündü yenilmez gücünle,
İnmeden bir soluk atından.
Büyüktü savaşın, büyüktü ulusun da,
Bastığın toprak kahraman.

Analar Korosu
Sana bağlandı gönüller o gün,
Baş kodu yoluna başı olan
Sana eklendi sevgiler, saygılar,
Yüceydin daha da yüceldin o zaman…
Atatürk bir destan oldu koskoca.

İhtiyarlar Korosu
Açıklar, açlar, yenikler, yitikler,
Bir uçtan bir uca çırpınan bir vatan.
İnişler, yokuşlar, göçüşler, çöküşler,
Kağnı kağnı ateş, oluk oluk kan.
Nineler dizlerini uzattı başına,
Analar saçlarını örttü üstüne,
Yorgun kanatları, omuzları kan…
Saf saftı ölüler meydanlarda,
Vurulmuş devlerdi açıkta yatan.

Gençler Korosu
Göz seni görmeyince kör oldu o gün,
Bir seni bulmayan umutsuzdu.
Adını anmayan mutsuzdu,
İzinde yürüyen yol aldı o gün.

Analar Korosu
Ömrün koskoca bir acıydı, Atatürk.
Kimse çekmedi sencileyin.
Baş baştı yüreğin, göz gözdü.
Gençler Korosu
Karaydı geceler doğularca,
Bir sen güneşce gürledin.
İnanın dedin ulusa inanınca,
Güvenin dedin.

Halk Korosu
El ele çıktık yola seninle,
Sen öğrettin, biz öğrendik seninle,
Ateşe, ölüme gittik seninle.
İşte önümüz sonumuz seninle,
Ya varız ya yoğuz seninle…

Gençler Korosu
Sen gel bize gene, Atatürk!
Yürü bizimle ölüme dirime,
Hep sen ol bizimle,
Kal bizimle,
Yürü bizimle,
Ara, bul bizimle,
Hep sen ol bizimle
Atatürk!

Bir Türkü Söylüyorum Gök Mavisi
Bir türkü söylüyorum gök mavisi
Yıldızlar dolar içime
Dağ başını duman almış
Uğuldayan rüzgar dinmiş, kesilmiş cihanın nefesi.

Dokuzu beş geçe Dolmabahçe’de
Kemal’im uyuya kalmış.

Bir türkü söylüyorum gök mavisi
Derin olur son uykular uyanılmaz.
Göklerde gözlerinin aksi
Millet yedisinden yetmişine kadar
Melül mahzun yollara bakar
Hasretine dayanılamaz.

Bir türkü söylüyorum gök mavisi
Ağaçlar çıplak, mevsim sonbahar.
Kahpe felek o gün yürekten güldü
Yakından duyuldu toprağın sesi, yakından
Millet yedisinden yetmişine kadar
Yollara döküldü.

Bir türkü söylüyorum gök mavisi
Dağ taş selam durdu, ayağa kalktı toprak.

Alev alevdi göklerin nefesi
Kurtlar kuşlar ağlayarak
Yollara döküldü birden
Bütün bulutlar o gün al aldı
Bir şey eksildi yeryüzünden
Millet ardından bakakaldı.

Atatürk Yazar
Sordum seni;
Dağına, taşına Türkiye’min,
Herkes kendinden emin,
Yükseldi gür sesler;
Umutlar, sevgiler:
O biziz, O bizleriz.
Hepimiz bir parçayız
Atatürk’ten,
Bütün doğa,
Atatürk’ü anar,
Atatürk’ü şaşar.
Herşeydir OTürkiyem’de.
Göller, ırmaklar, ormanlar.
İmza imza Atatürk yazar.

Atatürk

Bir gün sordum babama,
Atatürk neden büyük?
Çocuğum dedi bana,
Onu seviyor her Türk.

Onu biz değil yalnız
Üstün tanır her millet.
En büyük eseridir,
Kurduğu Cumhuriyet.

Çok kötü bir zamanda,
Uçurumdaydı vatan.
O büyük kahramandı,
Yurdumuzu kurtaran.

Kalbimiz sevgi dolu,
Yol gösteren O, Türk’e.
Yolumuz O’nun yolu,
Saygı duy Atatürk’e

Başöğretmen Atatürk

Atatürk benim
Başöğretmenim.
Ne öğrendimse
Ondan öğrendim.

Baktım ki asker,
Ben de askerim,
Kars’ta, Kore’de
Nöbet beklerim…

Baktım kürsüde,
Nutuk söylüyor,
O’nun sesini,
Dünya dinliyor.

Ne heyecanlı
Ne heybetli O,
Türk tarihinde
En kudretli O.

Tarih okudum,
Baktım başta O.
Her iyi işte,
Her savaşta O.

Bu devrimleri
Hep O düşünmüş,
Milleti için,
Ağlamış gülmüş.

O semamızda
Ebedi güneş,
O gönlümüzde
En harlı ateş.

Çocuk kalbimle,
İlk O’nu sevdim.
Atatürk benim,
Başöğretmenim…

Atatürk

Şimdi bir deniz varsa
Pamuk tarlaları
Rüzgarlar altında
Şimdi bir tren geçiyorsa ovalardan.

Buğday sarısı güneşte
Bir kuş uçuyorsa
Şimdi bir bayrak dalgalanıyorsa
Aylı yıldızlı…

Yaşamak seninle güzel
Yaşamak bunun için büyük
Sevgili Atatürk.

Mustafa Kemaller Tükenmez

Tükenir elbet,
Gökte yıldız, denizde kum tükenir.
Bu vatan, bu topraklar cömert,
Kutsal bir ateşim ki ben sönmez,
İnanın Mustafa Kemaller tükenmez.

Ben de etten kemiktendim elbet,
Ben de bir gün göçecektim elbet.
İki Mustafa Kemal var iyi bilin,
Ben işte o ikincisi, sonsuzlukta
Ruh gibi bir şey, görünmez;
İnanın Mustafa Kemaller tükenmez.

Hep kardeşliğe, bolluğa giden yolda,
Bilimin, yapıcılığın aydınlığında,
Güzel düşünceler, soyut fikirlerde ben.
Evrensel, yepyeni buluşlarda,
Geriliği kovmuşum ben, dönmez;
İnanın Mustafa Kemaller tükenmez.

Başın mı dertte, beni hatırla,
Duy beni en sıkıldığın an.
Baştan sona her şeyiyle bu vatan,
Sakın ağlamasın Kasımlarda.
Fatihler, Kânuniler ölmez;
İnanın Mustafa Kemaller tükenmez.

O Bir Işıktır
O bir ışıktır,
Sönmedi,
Sönmeyecek.

Türk gençliği
İzinden,
Dönmeyecek.

Kimse kesemez,
İçimizdeki
Büyük hızı…

Bizler yaşadıkça
Yaşatacağız,
Ata’mızı.

Biz Varız
Ömründe davandan vermedin taviz,
Bu yüzden düşmanlar kaldılar aciz.
Bizler geliyoruz zinde ve yağız,
Rahat uyu aziz Atam biz varız.

İlkelerin var ya vermeyiz taviz,
Yıkmak isteyenler vız geliyor, vız.
Koruyacak, kollayacak bizleriz,
Rahat uyu aziz Atam biz varız.

Böldürtmeyiz, vatan bizim canımız,
İlkelerin tendir, bayrak kanımız,
Türk gençliğiyiz biz büyük şanımız,
Rahat uyu aziz Atam biz varız.

Senin Çocukların
Çiçek olup açtılar.
Sokaklarda coştular.
Neşe sevinç saçtılar.
İşte huzurundalar.

Kardeşlikler pekişti.
Hür dünyaya serpişti.
Bak çocuklar yetişti.
İşte huzurundalar.

Minnet şükran sundular.
Huzurunda durdular.
Sevgi bağı kurdular.
İşte huzurundalar.

Atatürk

Üstümüze gece gündüz kol geren,
Bize güzel, iyi günler gösteren,
Türk iline yeni baştan can veren
Kimdir diye sorarlarsa : Atatürk.

Yurdumuzu aydınlatan sabahlar,
Düşmanlara korku veren silahlar,
Tersaneler, fabrikalar, tezgahlar,
Göze çarpan her ne varsa : Atatürk.

Tanrı gibi görünüyor her yerde,
Topraklarda, denizlerde, göklerde.
Gönül tapar kendisinden geçer de
Hangi yana göz dalarsa : Atatürk.

Babasından önce onun adını
Öğretiyor oğluna Türk kadını,
Ondan aldık yaşamanın tadını,
Bahtiyarız, bahtiyarsa Atatürk.

Mustafa Kemal’in Kağnısı

Yediyordu Elif kağnısını,
Kara geceden geceden.
Sankim elif elif uzuyordu, inceliyordu,
Uzak cephelerin acısıydı gıcırtılar,
İnliyordu dağın ardı, yasla,
Her bir heceden heceden.

Mustafa Kemal’in kağnısı derdi, kağnısına
Mermi taşırdı öteye, dağ taş aşardı.
Çabuk giderdi, çok götürürdü Elifçik,
Nam salmıştı asker içinde.
Bu kez yine herkesten evvel almıştı yükünü,
Doğrulmuştu yola önceden önceden.

Öküzleriyle kardeş gibiydi Elif,
Yemezdi, içmezdi, yemeden içmeden onlar,
Kocabaş, çok ihtiyardı, çok zayıftı,
Mahzundu bütün bütün Sarıkız, yanısıra,
Gecenin ulu ağırlığına karşı,
Hafiftiler, inceden inceden.

İriydi Elif, kuvvetliydi kağnı başında.
Elma elmaydı yanakları, üzüm üzümdü gözleri,
Kınalı ellerinden rüzgar geçerdi daim;
Toprak gülümserdi çarıklı ayaklarına.
Alını, yeşilini kapmıştı, geçirmişti,
Niceden, niceden.

Durdu birdenbire Kocabaş, ova bayır durdu,
Nazar mı değdi göklerden, ne?
Dah etti, yok. Dahha dedi gitmez,
Ta gerilerden başka kağnılar yetişti geçti gacur gucur
Nasıl dururdu Mustafa Kemal’in kağnısı
Kahroldu Elifçik, düşünceden düşünceden.

Aman Kocabaş, ayağını öpeyim Kocabaş,
Vur beni, öldür beni, koma yollarda beni.
Geçer götürür ana, çocuk, mermisini askerciğin,
Koma yollarda beni, kulun köpeğin olayım.
Bak hele üzerimden ses seda uzaklaşır,
Düşerim gerilere, iyceden iyceden.

Kocabaş yığıldı çamura,
Büyüdü gözleri, büyüdü yürek kadar,
Örtüldü gözleri örtüldü hep.
Kalır mı Mustafa Kemal’in kağnısı, bacım.
Kocabaşın yerine koştu kendini Elifçik,
Yürüdü düşman üstüne, yüceden yüceden.

Atatürk

Atatürk dedim iptida
Önümü ilkledim

Nasıl söylerim öldüğünü,
Atatürk’üm karşımda.
Yatmış uyumuş karlar üstüne
Kalpağı başında.

Nasıl söylerim öldüğünü,
Elinde beyaz tebeşir
Geçmiş tahta başına,
Atatürk’üm ders verir.

Nasıl söylerim öldüğünü,
Başında yeni şapkası
Yola çıkmış yürümüş,
Kalabalık arkası.

Nasıl söylerim öldüğünü nasıl,
Bir ışık vurmuş yüzümüze.
Atatürk’üm bakıyor besbelli
Çeki düzen verelim üstümüze.

Atatürk’ü Duymak
Ulu rüzgâr esmedikçe
Yaşamak uyumak gibi.
Kişi ne zaman dinç;
Dalgalanırsa bayrak bayrak gibi.

Ne var şu dünyada ekmekten daha aziz?
Sürdüğün tarlalara sevginle serpildik.
Ekmek olmak için önce
Buğday olmak gibi.

Silinir sözcüklerden sen hatıra geldikçe
Cılız sözler: Uzanmak, yorulmak, durmak gibi.
Kuvvettir yaptıkların her yeni yetişene
Her ışık-kaynak gibi.

En yakınlar zamanla yüzyıllarca uzak gibi,
Bir sen varsın kalacak, bir sen ölümsüz,
Daha da yakınsın, daha da sıcak
Bıraktığın toprak gibi.

Kaç Türk var şu dünyada, bir o kadar susuz,
Hepsinin gönlünde sen, bir pınar bulmak gibi,
Ancak senin havanda sağlıklar esenlikler:
Olmaya devlet cihanda Atatürk’ü duymak gibi.

Atam
Atam sen ölmedin
Toprağa gömülmedin
Bil bakalım nerdesin
Minicik kalbimdesin.

Yıllar bu bedeni çok yordu,
Muhtarlık ah ne zordu,

Gözlerimi ovuştururken açtığım kapıda,
Duruyordu heybetlice iki Jandarma,
Ne o koçlarım yine kız mı kaçırdılar?
Yoksa Memed’in bağından meyve mi aşırdılar?

Ya bu köyün gençleri ne anlarlar bu işten,
Muhtarım ama,memnun değilim bu gidişten,

Erzurumlu Jandarma dönerek Konyalıya,
Nasıl anlatalım bu durumu Yahya dayıya,

Ah ah kahpe felek, çivisi çıkık dünya,
Bu çorabı da başımıza ördün ya,
Nasıl söyleyip,nasıl anlatacağız,
Muhtarın yüzüne nasıl bakacağız,

Şehitlerin birisi köylün, diğeri ise oğlun
Kelimeler tutuklu,yürek yorgun, biz yorgun,

Bizim gibi yeşiller içinde gitmişti dağa,
Kahpeler,şerefsizler düşürmüşler tuzağa,
Tam on kişiymişler başlarındaki çavuşla,
Böyle hain bir pusu görmemişti Ulukışla,

Şehitlerin bayrağa sarılı tabutlarını görünce,
Derinden bir of çekti muhtar emice.

Yinemi Allahım,yinemi hüzün kucağı
Yinemi birilerinin yandı tutuştu ocağı,

Bitsin artık bu çile bitsin artık,
Yetsin akan kanlar yetsin artık,

-Tanıyor musun, muhtar bu kimin oğlu idi ?
-Aman Allahım bağcı memetin koç yiğidi,
Muhtarın hızlanarak çoğaldı kalp atışları,
Komutanında damla damla akıyordu gözyaşları,

Hisseti muhtar,diz üstü çökerek sarıldı yavrusuna,
Kanlı elbiseleriyle şehit, gülümsüyordu babasına,

Bu ne tarifsiz acıydı,bu ne yaman bir işti
Teskeresine üç ay varken kınalım şehit düştü,
Arş-ı alayı aldı yakarışlar,
Yavruuum yavrum diyen bağırışlar,

Muhtarı susturmak nasıl mümkün olacaktı,
Ateş düştüğü yeri yakıyor,sadece bakacaktı,

Evet üzülecekti muhtar, kahr olacaktı ama,
Evlat kendinin olunca yürek dayanmıyor buna,

Bitsin artık bu çile bitsin artık,
Yetsin akan kanlar yetsin artık,

Yine Allahım, yine hüzün kucağı
Yine birilerinin yandı, tutuştu ocağı,

Böyle giderse eğer bitmez bu çile,
Kalanlar duyarsız, gidenlere güle güle

Susmayın,korkmayın durdurun bu ateşi,
Hesapları bırakın,balçıkla sıvamayın güneşi.

Selam sana ey şehidim,binlerce selam sana,
Resulün komşususun, yeter bu kelam sana,

mehmet Göden